Marie Anne Pak is medicijnbezorger bij de Bergense Apotheek
Wie het geluk heeft in Bergen te wonen en de zee zo dichtbij te voelen, kent de Bergense Apotheek. Er is er namelijk maar één in het dorp. Wanneer je binnenstapt, valt de chique uitstraling je meteen op. Een indrukwekkende, zwarte antieke kast die ooit in de oude apotheek stond. Een klassieke, stenen vloer en een dieprode muur. Er hangt nog net geen kroonluchter, maar die had daar prachtig gestaan. In de wachtruimte zitten een paar mensen rustig te wachten. Daar komt een oudere dame aan op de fiets, met flink de vaart erin. Ze loopt direct door de wachtruimte, langs de balie, en verdwijnt naar achteren. Een paar ogen in de wachtkamer kijken haar verbaasd na: werkt zij hier?
Van de muziekschool naar de bezorgauto
Ja, Marie Anne Pak werkt bij de Bergense Apotheek als bezorger. Daarnaast draait haar leven vooral om muziek. Ze is zangeres, koordirigent en zanglerares. Klassiek opgeleid, maar nooit specifiek in één hoek gebleven. Ze zong in vocale jazzgroepen, in ensembles voor nieuwe muziek, stond op podia in Antwerpen en in het Muziekgebouw aan ’t IJ. Ze bouwde een lespraktijk op en gaf jarenlang les op muziekscholen in Heerhugowaard en Den Helder.
Na haar pensioen bij de muziekscholen – wat ze bewust stapje voor stapje organiseerde – belandde ze op de bank. “Ik dacht: ik ga gewoon kijken wat er gebeurt. Nou, daar werd ik niet gezelliger van.” Ze googelde op “werk voor gepensioneerden’’ en meldde zich aan bij Actief65+. De eerste klus die voorbijkwam, ging om vaste uren. “Dan zou ik weer vastzitten aan schoolvakanties. Dat gaan we niet doen.” Daarna werd deze bezorgklus aangeboden. Ze liep een dag mee met René, een van de andere bezorgers via Actief65+. “Dat was leuk. Ik zei: ik ga het gewoon een poosje proberen.” Dat is inmiddels anderhalf jaar geleden.
Boze mensen aan de deur
Voor de bezorgdienst van de Bergense Apotheek rijdt Marie Anne door Bergen, Bergen aan Zee en de randen richting Egmond en Schoorl. Marie Anne rijdt op vrijdag, samen met drie collega’s die elk hun eigen dag hebben. Ze zien elkaar nauwelijks. “We wisselen de diensten af.” Maar als er iemand wegvalt, schuiven ze bij. En via een gezamenlijke bezorgapp houden ze contact. “Af en toe ook een beetje over lief en leed. Dan hoor ik van Hans dat hij met zijn vrouw naar het ziekenhuis moet. Dan app je even.”
Marie Anne haalt de pakketjes op bij de apotheek, plant de bezorgroute eenvoudig via de gratis Zeo-app (“Echt een tip voor iedereen die routes moet plannen!”) en bezorgt de medicijnen bij mensen thuis, altijd in handen van de ontvanger.
Soms staat er iemand boos aan de deur die al uren wacht op de medicijnen. Marie Anne begrijpt het van beide kanten. “Ze wachten op iets wat ze nodig hebben. Ze houden er de hele dag rekening mee. Ik snap de frustratie. Ik vind het belangrijk om met die mensen in gesprek te gaan en hun boosheid weg te nemen.” Ze luistert, legt uit wat ze kan en neemt de scherpe kantjes eraf. “Meestal nemen we dan vrolijk afscheid. Het is een interessante wisselwerking. Daarom zou ik nooit bij een regulier bezorgbedrijf kunnen werken: dat menselijke contact vind ik waardevol.”
Het empathische vermogen heeft ze in haar leven opgebouwd. In de lespraktijk, voor de koren. “Je staat voor veertig mensen die allemaal anders zijn. De één stuur je direct aan, de ander moet je echt verleiden om iets te spelen wat ze niet zo interessant vinden. Daar heb je in een koor heel veel mee te maken.”
Precisiewerk
Achter de schermen van een apotheek gaat meer schuil dan de meeste mensen vermoeden, merkt Marie Anne. Ze zag het pas echt toen ze aan de andere kant belandde. De zorgvuldigheid waarmee gewerkt wordt, de dubbele controles, het uittellen van pillen. En dan zijn er de baxterrollen: gelabelde plastic zakjesrollen met daarin alle medicijnen per dag en per tijdstip geportioneerd. Die worden hier gemaakt, ingetypt, gecontroleerd. “Als er een pil uit moet, moet alles opnieuw. Ik zeg het waarschijnlijk te simpel,” zegt ze, “maar het is echt veel werk. Daardoor kan ik nu ook aan mensen uitleggen waardoor het wat langer duurde met hun medicijnen.”
Een hekel aan vrijwilligerswerk
Bergen zelf is al een geluk, vindt Marie Anne. Ze woont er al sinds 1996. “Mijn man en ik lopen vanuit ons huis door de duinen naar Schoorl, nemen daar een kopje koffie en lopen terug. Wie kan dat?” Ze is zich bewust van haar bevoorrechte positie. Ze is opgegroeid bij een alleenstaande moeder die weinig had. “Had ik ooit kunnen denken dat ik op deze manier zou leven?”
Dat bewustzijn geeft haar ook een hekel aan de vraag om vrijwilligerswerk als je met pensioen gaat. “Als koordirigent wordt me weleens gevraagd of ik dat vrijwillig in het bejaardenhuis wil doen. Dan zeg ik: geen sprake van. Dan stoot ik het brood uit de mond van jongere collega’s die daar wel betaald voor willen worden.” Ze lacht. “Ik vind dat zulk werk hoort te worden betaald. Er zit veel tijd in. Dat geldt voor dit ook.”
Economisch afgeschreven
Tegelijk is ze geen workaholic. “Ik ben ook een lui mens. Ik vind het heerlijk om in de kussens te zakken met een kopje koffie en nog een koekje. En nog een koekje. Maar daar kun je je leven niet mee vullen.” Haar man heeft dat moeilijker ervaren. Hij stopte in één keer met werken. “Economisch afgeschreven, noem ik dat maar. Dat is niet leuk. Je bent meer dan wat je met je werk toevoegt aan de maatschappij.”
Aan andere gepensioneerden geeft ze dan ook het advies mee om iets te zoeken wat vervulling geeft. “Of dat via een uitzendbureau is, leuk vrijwilligerswerk, of er meer voor familie kunnen zijn. Blijf vooral in beweging.”
