Annemiek Braam (71) kon na haar pensioen blijven werken bij het Nederlands Philharmonisch en Nederlands Kamerorkest
Wie het hoge Nedpho-Koepelgebouw in Amsterdam binnenstapt, voelt het meteen: dit is geen gewoon kantoor. Achter de grote deuren huisde ooit een katholieke kerk. Bovenin straalt nog altijd een beschilderde ronde koepel, die herinnert aan een ander verleden. Annemiek Braam wijst er tijdens rondleidingen graag even naar. “Kijk,” zegt ze dan, “dat zie je niet in een doorsnee kantoorpand.”
Ze is 71 en beweegt zich hier met een vanzelfsprekendheid die verraadt dat dit haar plek is. Van 2008 tot 2021 werkte ze als receptioniste voor het Nederlands Philharmonisch en Nederlands Kamerorkest. En toen ‘moest’ ze met pensioen. Maar daar had ze nog helemaal geen behoefte aan.
Blijven plakken door Actief65+
In de coronatijd gingen er repetities door en werden er enkele concerten online gestreamd. Dus dat betekende dat de muzikanten aanwezig moesten zijn in het gebouw om samen te spelen. Dat moest echter op 1.5 meter afstand gebeuren. Natuurlijk mochten ze ook vóór het concert of repetitie niet dicht op elkaar zitten, dus alle muzikanten moesten zich in aparte kamers voorbereiden. Het bleek enorm veel gedoe te zijn om het plan uit te voeren, maar Annemiek was precies de juiste persoon voor deze klus. “Ik ken het gebouw, ik ken alle orkestleden, ik weet wat er allemaal nodig is bij concerten.” Dat kwam natuurlijk goed van pas. Annemiek legde kaartjes neer op tafels, verspreidde instrumentgroepen over het hele gebouw en zorgde dat iedereen op het juiste moment het podium betrad. “Ze waren blij dat ik net met pensioen was,” lacht ze. “Dan kon ik dat mooi doen.”
Ze sprong in, maar omdat ze al met pensioen was, werd het ingewikkeld om haar voor al die online concerten in te blijven zetten. Toen Annemiek via Google bij Actief65+ terechtkwam, was het binnen een mum van tijd gedaan: de orkest-organisatie regelde met Actief65+ dat ze op oproepbasis verder kon. Flexibel, overzichtelijk, zonder administratieve rompslomp. “Ik kan overal zo instappen. Dat is voor hen prettig. En voor mij ook.”
“Ik heb echt geluk met zo’n werkgever”
Vandaag begeleidt ze audities. Jonge musici, soms net van het conservatorium, stappen met klamme handen de lift in. De weg omhoog voelt symbolisch: naar het orkest,
hopelijk naar hun toekomst. Annemiek ziet de spanning. “Neem de tijd,” zegt ze dan. “Adem eerst even rustig in en uit.” Soms legt ze even een hand op iemands schouder. “Je kan het gewoon,” zegt ze tegen hen.
Haar achtergrond in het onderwijs komt hier moeiteloos van pas. Vijfentwintig jaar stond ze voor de klas in het Montessori-onderwijs, tot de werkdruk haar te veel werd. Nu gebruikt ze diezelfde pedagogische ervaring om musici gerust te stellen die auditie gaan doen. “Dit vind ik eigenlijk wel het leukste aan het werk. En dan hoor ik óók nog de hele dag klassieke muziek, waar ik heel dol op ben. Ik heb echt geluk met zo’n werkgever. Ik blijf hier zolang dat nog kan, hoor.”
Meer dan een receptie
Als receptioniste was haar functie veel breder dan alleen de telefoon opnemen en mensen wegwijs maken. “Hier loopt alles via de balie.” Nog steeds ondersteunt ze bij randprogrammering, de muziekcolleges, het receptiewerk én natuurlijk de repetities.
“Bij culturele organisaties moet je niet voor het geld werken,” zegt ze nuchter. “Maar muziek is zo’n mooi product. Ik voelde me echt verbonden met die musici. Dan kwamen ze aan de balie, maakten we een praatje en dan kwam ik vaak ook naar de concerten toe. Niet onder werktijd natuurlijk. Maar als ze me dan zagen zitten in de zaal of ik vertelde dat ik geweest was, dan schept dat een band. Als zij zien dat jij de moeite neemt om te komen luisteren, dan voelen ze zich gezien. En dan waarderen ze jou ook.”
Naaicursussen
Naast haar werk doet ze drie keer per week krachttraining, haalt ze haar kleinzoon van school en volgt ze colleges kunstgeschiedenis en architectuur bij HOVO aan de Vrije Universiteit. “Al voordat ik met pensioen was, wist ik dat ik daar cursussen wilde volgen. Echt een aanrader! DOEN.”
Naast haar interesse voor muziek, kunst en architectuur vindt ze het heerlijk om achter de naaimachine te zitten. Ze naait zelfs kleding voor de kinderen van orkestleden. En het mooiste is nog dat het aanstekelijk werkt: een aantal orkestleden wilden zelf ook leren naaien, dus geeft ze af en toe naaicursussen binnen de organisatie. “Ik voel me hier gewoon als een vis in het water,” zegt ze. “Het past allemaal. Dit is echt mijn tweede thuis.”
Een tweede thuis
En voor de orkestleden voelt het vast ook net als thuis wanneer zij Annemiek begroeten. Iemand die voor hen net zo vertrouwd is als het meubilair van het gebouw. Maar ze zit nergens aan vast. Als ze niet kan, dan kan ze niet. Geen stress, geen druk. Alleen betrokkenheid en plezier.
In dit voormalige kerkgebouw klinkt geen orgel meer, maar Mahler en Mozart. En daartussen beweegt Annemiek zich genietend, rustig en vertrouwd, alsof ze er altijd al hoorde.
