Op zijn 77ste nog werken? Voor Gerrit van Doorn is dat geen vraag, maar een vanzelfsprekendheid. “Ik moet gewoon wat doen,” zegt hij terwijl hij zijn schouders ophaalt. En dat doet hij als toezichthouder tijdens examens bij Eureka, op de fiets met zijn kleinzoon of onder een oldtimer met een vriend van 87. Stilzitten is voor Gerrit simpelweg geen optie.
Voor Gerrit is zijn baan bij Eureka geen bezigheid om de tijd te vullen, maar een bewuste keuze. “Ik heb nog superveel energie, en dit is gewoon heel leuk.”
Geen seconde spijt van werken
Gerrit begon op zijn vijftiende in de elektrotechniek, omdat zijn vader ziek werd en het gezin inkomen nodig had. Studeren deed hij in de avonduren, soms drie avonden per week en ook nog op zaterdag. Hij volgde opleidingen in meet- en regeltechniek, management en zelfs automobieltechniek.
“Je hoort mij nooit zeggen dat ik een rotjeugd heb gehad,” vertelt hij nuchter. “Ik heb een andere jeugd gehad. Ik moest helaas werken voor het gezin. Daar heb ik geen seconde spijt van.”
Die werkethiek bleef hem zijn hele carrière begeleiden. Hij groeide door van technicus naar leidinggevende functies in de elektrotechniek en regeltechniek, werkte in de verkoop en werd uiteindelijk managing director bij internationale bedrijven. Hij gaf leiding aan grote teams en was verantwoordelijk voor miljoenenomzetten.
Wat hem typeerde, was zijn directe stijl. “Ik houd van eerlijkheid. Zeg gewoon hoe het ervoor staat. Niet mooier maken dan het is. Zijn de wensen niet realistisch? Draai er dan niet omheen. Dat zie je nog veel te vaak in de corporate wereld.” In grote organisaties, waar soms vooral naar aandeelhouders werd gekeken, botste dat wel eens. Maar juist die realistische blik leverde hem ook vertrouwen en respect op.
Tot maar liefst zijn 72ste bleef hij actief in het bedrijfsleven, totdat hij genoeg spiegels omhoog gehouden had. Was hij toen klaar om de pensioenfase in te gaan? Gerrit niet: zijn zus – ook nog werkend via Actief65+ – stuurde de vacature van Eureka door, die hem meteen aansprak.
“Je moet niet boven mensen gaan staan”
Toezichthouder bij examens. We horen je denken: Is dat wel uitdagend genoeg voor iemand met zijn loopbaan? “Hier kan ik juist veel van mijn ervaring kwijt, zonder stress en druk.” In de examenruimte zitten jongeren, herintreders en professionals die hun certificaten moeten vernieuwen. Sommigen gespannen, sommigen zelfverzekerd. Soms willen ze hun eigen regels bepalen. Gerrit kijkt er niet van op.
Net voordat het interview plaatsvond, had een examenkandidaat een grote mond. Die persoon vond dat hij wel een bakje koffie kon drinken in de examenzaal. Gerrit bleef rustig. “Zal ik anders even contact opnemen met je opleider?” Hij legt uit, stelt grenzen en bewaakt de sfeer in de zaal. “Je moet handhaven wat er moet gebeuren, maar wel op een normale manier. Je moet niet boven mensen gaan staan,” zegt hij. “Je moet op gelijk niveau komen. Maar wel duidelijk zijn en uitleggen waaróm bepaalde regels gelden.”
Juist dat natuurlijke overwicht en die rust maken hem geschikt voor het werk. Hij geniet van het contact. Van de spanning in de zaal. “Soms kunnen we direct zien of iemand het gehaald heeft en dan kijken we samen. En natuurlijk juich ik net zo hard mee wanneer iemand geslaagd is, dat is gewoon leuk.”
Ook ziet hij vaak wat er beter kan in het gebouw en pakt dat meteen zelf op. In dat verantwoordelijkheidsgevoel zit voor hem ook de extra uitdaging. “Ik zie gewoon snel wat nodig is.” Hij probeert bijvoorbeeld eerst zelf een technische storing op te lossen in plaats van meteen om hulp te vragen. “Dat zit er misschien in door al die jaren ervaring.”
Volvo Amazon
Thuis wacht een Volvo Amazon uit 1969, die hij samen met een vriend in Duitsland restaureert. Die vriend is 87 en net zo actief. Samen lagen ze onder de auto te sleutelen: 77 en 87 jaar oud. “De vrouw van mijn vriend maakte een foto en zei: ‘moet je kijken hoeveel jaar er onder die auto ligt”, grinnikt hij.
Daarnaast is hij trots op zijn gezin. Zijn vrouw, die na een tweede heupoperatie na jaren weer recht loopt en steeds beter herstelt. Zijn kinderen, die hij altijd stimuleert om hun eigen weg te vinden. Zijn kleinkinderen, met wie hij fietst of praat over studiekeuzes. “Ik ben eigenlijk een heel gelukkig mens,” zegt hij. “Ik zou niet anders willen.”
Vrijheid met verantwoordelijkheid
Waarom dan niet volledig stoppen met werken? Gerrit schudt zijn hoofd. “Mensen zeggen wel eens: ‘je kunt 365 dagen per jaar met vakantie. Dat doe je nooit.’ Natuurlijk komt er binnenkort wel een reis met mijn vrouw, want dat kon lang niet. Maar ik wil gewoon bezig zijn met dingen die ik leuk vind.”
Daarom kiest hij bewust voor flexibiliteit. Ik wil ook de ruimte houden voor mijn andere dingen.” En dat is mogelijk bij Eureka.
Leeftijd is een mentaliteit
Voor Gerrit is leeftijd geen beperking, maar gewoon een gegeven. Nieuwe plannen maken? Gewoon doen. Iets nieuws kopen? Waarom niet? “Een vriend van me twijfelt over een verbouwing. Maar stel dat je nog vier jaar te leven hebt, dan heb je er vier jaar plezier van. Maar stel dat je nog twintig jaar hebt, dan ook.”
Stoppen met werken ziet hij alleen gebeuren als zijn gezondheid het vraagt. “Als het zo blijft, vind ik het hartstikke leuk om te blijven doen. Maar je weet nooit wat er op je pad komt.” Voorlopig staat hij nog iedere examendag klaar. Niet omdat het moet, maar omdat hij het wil. Het gaat hem niet om eer of status. “Het is niet dat ik wil laten zien wat ik kán. Ik vind het gewoon leuk om bezig te zijn en mensen te helpen.” Voor Gerrit is pensioen geen eindpunt, maar speelruimte. En zolang er energie is, wordt die gebruikt.
