Tineke (70) werkt met veel plezier als receptioniste bij Bornholm
Wie binnenloopt in het bruisende zorgcentrum Bornholm in Hoofddorp, ziet haar meteen zitten. Vriendelijk gezicht, verzorgd uiterlijk, open blik: receptioniste Tineke Onclin laat niemand voorbijgaan zonder te groeten. Achter de balie is ze niet alleen het eerste gezicht van Bornholm: ze is ook de eerste glimlach. Ze stelt zichzelf nuchter voor: “Ik ben 70 jaar. Getrouwd, drie kinderen, kleinkinderen.. wat wil je nog meer?”
Leeftijdsdiscriminatie
Toen Tineke met pensioen ging, merkte ze al snel dat ze eigenlijk nog wel iets wilde doen. Ze solliciteerde al vóór haar pensioen voor een andere baan bij juwelierszaken, maar dat was moeilijk. “Ik kreeg standaard afwijzingen, terwijl ik al 15 jaar ervaring in dezelfde branche had. Het voelde als leeftijdsdiscriminatie. Dat terwijl je na je 50e veel flexibeler bent omdat je bijvoorbeeld geen kinderen meer thuis hebt. Veel bedrijven hebben dat naar mijn idee pas vrij laat door.”
“Ben ik hier niet te oud voor?”
Via Actief65+ kreeg ze een belletje over Bornholm. Ze was hard nodig! Toch twijfelde ze. Het werk was totaal anders dan wat ze gewend was. Mensen aan de balie helpen en wegwijs maken, de telefoon beantwoorden of zelf rinkelen, pakketten aannemen, ruimtes reserveren, post sorteren, sleutels beheren, op de camerabeelden in de gaten houden of er geen bewoners proberen te ontsnappen die niet zelfstandig naar buiten mogen..
Maar dat was allemaal geen reden voor haar twijfel. Het was de indrukwekkende hoeveelheid van dingen die ze moet onthouden. “Op elke deur zit een andere code. Zelfs op de fietsenstalling. En dan ook nog alle namen van mensen en organisaties in dit pand. Ik dacht: ‘Kan ik dit wel? Ben ik hier niet te oud voor?’”
Maar ze begon. En bleef. Bornholm is een wereld op zichzelf, met psychogeriatrische afdelingen, revalidatie, dagbesteding en allerlei therapeuten. Er is een ‘toko’ met een winkeltje en restaurant voor koffie, een wijntje of broodje. Achter de balie is Tineke het aanspreekpunt voor iedereen. “Het is niet moeilijk, wel veel. Maar gelukkig heb ik mijn lijstjes. En ik vind die bedrijvigheid hier juist heel leuk.”
Nee kunnen zeggen
Officieel werkt ze één maandag per twee weken. In de praktijk vaker. Bij ziekte of vakanties springt ze bij. Ze woont dichtbij en springt zo op de fiets. Toch bewaakt ze haar vrijheid. Vrijdag is oma-dag, om het weekend logeert haar kleindochter. Ze helpt familie, drinkt koffie met haar oudere buurvrouw en gaat regelmatig naar het ziekenhuis met haar man. “Een dienst duurt 9 uur en je kunt niet even weg. Als ik een persoonlijke afspraak heb en niet de laatste redding ben die ze bellen, dan zeg ik nee. Ik ben met pensioen, het moet niet te veel op werken gaan lijken, hè?”, lacht ze.
Dat is de kracht van werken na je pensioen: het is een keuze. Geen verplichting. Die flexibiliteit is niet alleen fijn voor haar, maar ook voor Bornholm.
Confronterend dichtbij
Werken in een zorgcentrum is soms confronterend. “Je ziet wat ouder worden kan betekenen.” Een gebroken heup na een val. Dementie die herinneringen uitwist. “Je hoort hier zoveel verhalen over hoe snel het leven om kan slaan. En ik zie steeds meer mensen binnenkomen die jonger zijn dan ik.”
Het maakt haar bewust. “Ik wil niet denken: had ik maar. Alles wat je wil, moet je nu doen. Ik voel me nog jong, ook al ben ik 70.” Ze fietst overal naartoe, helpt haar kinderen, past op. “Gezondheid is geen vanzelfsprekendheid, maar dit werk geeft me energie.”
Hoe meer, hoe beter
Veel verschillende taken hebben, past bij haar. Ze begon op haar zestiende op kantoor, werkte bij een grote drukkerij waar ze naast administratie ook kaart-ontwerpen maakte en digitalisering oppakte. Tot het bedrijf werd overgenomen, functies voor iedereen kleiner werden en ze minder diverse werkzaamheden had, hield het voor haar op. “Het werd saai.”
Daarna kwam ze in een diamantwinkel terecht, waar ze veel verantwoordelijkheden met veel plezier oppakte. Toen de winkel nieuwe eigenaren kreeg en overging tot juwelierszaak, merkte ze dat dat niet bij haar paste. En solliciteren ging als zestigplusser maar moeizaam.
Bij Bornholm heeft ze die afwisseling weer teruggevonden. “Thuis ben ik echtgenoot, moeder, oma.. hier ben ik gewoon Tineke.” Dat gevoel van betekenis en ertoe doen, geeft haar meer dan ze misschien vooraf had gedacht. Ze ontdekt zichzelf opnieuw.
“Je straalt’’
Collega José komt ook even bij de balie staan. Tineke vindt het moeilijk om over zichzelf te zeggen wat haar kracht is, maar José zegt direct: “Ze straalt.” En dat heeft effect: mensen groeten haar bijna altijd, want ze zit niet met haar hoofd achter het beeldscherm verstopt. “Tineke kijkt altijd om zich heen, heeft een open blik en is alert. Bezoekers voelen zich welkom.” Ook leidinggevende Truus vindt Tineke een prettige en lieve collega: “Ze is niet alleen het aanspreekpunt achter de balie, maar ook altijd behulpzaam. Ze staat als waardige gastvrouw iedereen te woord en schenkt zelfs een kopje koffie in voor wachtenden. Ze heeft heel veel respect naar collega’s, cliënten en familieleden.”
Blijven bewegen
Als ze na een werkdag naar huis fietst, zit ze weer vol met verhalen. Iets opgelost. En soms ook niet, maar meestal heeft ze anderen gewoon geholpen. En dat is genoeg.
“Ik zag bij mijn man hoe snel het netwerk verdwijnt zodra je stopt met werken. De telefoon die eerst roodgloeiend stond, wordt stil. Lunchafspraken worden minder. Binnen de kortste tijd is alles weg. Werk, vrijwilligerswerk, oppassen, koffie-afspraken: het maakt niet uit wat. Maar blijf bewegen. Blijf onder de mensen.”
Bij Bornholm doet Tineke dat met een glimlach. En zolang zij daar zit, voelt de balie minder als een loket en meer als een huiskamer met uitzicht op het leven zelf.
